We schrijven in het jaar 1990 (of 91)

Na een tweejarige brandweer duikopleiding brak de tijd aan om met oefenen je vaardigheden op peil te houden.
Niets nieuws onder de zon, bij de brandweer doe je uiteraard niet anders.
Wat wel anders was dat aan het einde van dat jaar (of het voorjaar erop) een stevige vorstperiode aanbrak.
Wat we tot die tijd nog niet hadden kunnen lessen/oefenen was het fenomeen IJSDUIK!!
Dus… hopla, een avond door de regio vastgesteld. En als de enige van de toen vier duikers van brandweer Weesp ben ik afgereisd naar onze buurtgemeente Muiden.
Aldaar zaten de regio instructeurs te wachten op hoeveel duikers er zouden opdagen.

(Waarschijnlijk tot hun schrik) Er kwamen ruim voldoende duikers opdagen om de oefening te rechtvaardigen, dus spoorslags reed het hele koor tot vlak bij de A1 brug alwaar “even” een wakje gezaagd diende te worden. Om het spannend te maken werd besloten om van het ene wak naar het andere te “duiken”. Dus de door Muiden bijgeleverde manschappen mochten met de motorkettingzaag aan het werk. Zoals je misschien kan zien op de foto had het goed gevroren en lag er een stevig ijsvloertje.  Goed……………… een klein uurtje later was het gehele spul operationeel en kon de oefening gaan starten.
Onder een stevig doortimmert (ter plaatse verzonnen) begon de ene na de andere duiker de oefening te volbrengen. Ik moet zeggen; op zich was het erg leuk om te doen en was, het zicht door het ijs fenomenaal, en door het ijs was het Vechtwater helderder als nooit tevoren. Je eigen luchtbellen rolde tegen het ijs als was het kwik tegen de onderkant van de ijsvloer.

Maar……….. in die tijd doken we nog met “natte” duikpakken. Dat wil zeggen dat je het water wat je pak inkomt eerst moet opwarmen met je eigen lichaamstemperatuur. Nu hadden wij als duikers in de auto’s zitten wachten omdat door de wind het niet aan te raden was om buiten het voertuig te wachten.
Na zo’n uurtje in je pak, wat al warm was, in een stevig verwarmd voertuig te wachten was het eigen temperatuurtje aardig opgelopen.
Dus eerst uit het voertuig, uitrusting omhangen, naar het water/ijs toe, ladder af op de ijsvloer en daar aangekomen waren mijn zweetdruppels, bij wijze van spreken, al veranderd in ijspegels.
Daarna het water in voor een mooie belevenis van ongeveer 10/15 ijskoude minuten.
Daarna weer wachten tot iedereen klaar was, nabespreken, retour kazerne, het hele spul weer uitruk gereed maken, douchen en een borrel drinken.
Zo’n regioduik tijdsduur was eigenlijk heel gewoon en duurde gemiddeld van19.00 tot 24.00 uur.
Vele ervan heb ik vervloekt, maar deze had ik niet willen missen.
Ik denk dat dit de eerste van ongeveer 8 ijsduiken in mijn duikcarrière is geweest en zeker de indrukwekkendste.

Marcel Bouman